Prawie nie pamiętam życia „sprzed koni”, może dlatego, że kiedy w nim zagościły na stałe, to wyraźnie nabrało ono kolorów.  Te czterokopytne stworzenia przybliżają świat duchowy tym, którzy skupiają się tylko na sprawach doczesnych, ale jednocześnie tym bujającym w obłokach pomagają osadzić się w rzeczywistości. Te niesamowite właściwości sprawiają, że ludzie wsłuchujący się w język, którym konie komunikują się z nami łatwiej znajdują równowagę pomiędzy różnymi istotnymi sferami życia. Zapewne nie zdawałam sobie z tego sprawy jako dziecko, ale myślę, że czułam to intuicyjnie. Wiedziałam, że kocham te stworzenia, a przebywanie z nimi daje mi szczęście i pozwala funkcjonować z większą lekkością. Może dlatego będąc małą dziewczynką często śniłam o koniach i ich mistycznych formach. Pewnego dnia zakomunikowałam, że nie wystarczą mi już wakacyjne przejażdżki na kucykach. Zawsze będę wdzięczna rodzicom, że kiedy nie mogłam jeszcze sama realizować mojej pasji oni mnie wsparli.  

  Nie zapomnę pierwszego ulubionego konia imieniem Matras, delikatnego dżentelmena, który okazał mi tyle cierpliwości i życzliwości. Poznałam go  mroźnym styczniowym wieczorem w 1994 w stajni, do której zabrała mnie mama. Później regularnie woził mnie tam tata. Dla mnie ten czas zawsze był najszczęśliwszy i wyczekany. Nie wiem czy znajcie to uczucie- takiej niecierpliwej tęsknoty za tym co wydarzy się za chwilę, uczucie ekscytacji, które nazwałabym „radosnym niepokojem”. Z przejęcia ciężko nawet oddychać. Takie uczucie towarzyszyło mi jeszcze przez długie lata, kiedy tata zawoził mnie „na konie”. Podobne przeżycia czasem dawało mi tylko pisanie lub naprawdę fascynująca rozmowa z kimś dla mnie wyjątkowym. 

Początkowo jeździłam po prostu rekreacyjnie w różnych stajniach, gdzie była okazja w weekendy czy podczas ferii i wakacji na turnusach kolonii jeździeckich. Kiedy skończyłam dziesięć lat rodzice zgodzili się, żebym jeździła z koleżankami w podobnym wieku w miejscu do którego mogłyśmy dotrzeć same autobusem po szkole. Byłam też na kilkunastu obozach konnych w różnych miejscach w Polsce. 

W tamtych czasach nauczyłam się jak przygotować konia do jazdy i jak zatroszczyć się o niego później, jak wyczyścić kopyta, odłowić z padoku, czy okiełznać i osiodłać. Wtedy każde dziecko musiało to potrafić. Oczywiście przy wyższych koniach, jeśli byłam za niska, żeby coś zrobić sama prosiłam o pomoc.  Jako sześciolatka wiedziałam, że po jeździe należy również umyć wędzidło, czy odłożyć na miejsce starannie poskładany sprzęt i szczotki. W dwudziestym pierwszym wieku w szkółkach jeździeckich nie jest to tak powszechne, więc cieszę się, że zaczynałam wtedy.  Jednak w poprzednim stuleciu podchodziło się trochę inaczej do kwestii wyzwań jakie stawiano przed dziećmi, czy może powiedzmy otwarcie do kwestii bezpieczeństwa. Nie było kasków, ale toczki o dyskusyjnych walorach ochronnych. Dorośli machali ręką na pomysły młodych adeptów jeździectwa, z których ich szkielet mógł wyjść niekoniecznie w stanie nietkniętym. W programach obozów konnych były ciekawe punkty programu w lecie było powożenie, zimą trzeba było to jakoś zastąpić. Zatem organizowano kuligi, za którymi siedzieliśmy na sankach. Podczas dzikiej przejażdżki po hipodromie wiele saneczek się wywróciło, a mnie szyna przejechała po nodze. 

 Czasem zastanawiam się jak przeżyłam tamte lata i przypisuję to jeszcze plastycznemu kośćcowi i boskiej opatrzności. Upadki na kręgosłup, po zbiorowych spłoszeniach koni na ujeżdżalni, lub bliskie spotkanie z kwarcem ujeżdżalni, kiedy strzemię nie chciało się ze mną rozstać. Upadki do rowów w czasie terenów, galopady kończące się zatrzymaniem dzięki drzewom lub krzakom, które uprzejmie znalazły się w potrzebnym miejscu. Później człowiek dochodził do wprawy. Zdarzało się, że spadałam już bez większego szwanku stając na nogi i trzymając konia w ręku, czy po tym jak koń się wspiął i usiadł spokojnie schodziłam zanim przewrócił się na plecy. A może to zasługa zajęć z woltyżerki? Parę dekad temu – może z powodu braku takich rozrywek jak Internet, czy telefon komórkowy – młódź zawyżała swoje umiejętności jeździeckie, żeby instruktorzy zgadzali się na robienie rzeczy, do których dzieciaki nie były przygotowane. I tak jako dziewięcioletnia dziewczynka, która przecież na obozach była w grupie zaawansowanej będąc na wakacjach nad morzem z rodzicami pojechałam na galop, a raczej „cwał” po plaży. Kiedy prowadzący odwracał się z pytaniem czy wszystko w porządku ja uśmiechnięta od ucha do ucha podnosiłam kciuk do góry, a w czasie galopad rzucało mną po siodle jak szmacianą lalką i modliłam się o to, aby wypełnić pierwsze zadanie jeźdźca, o którym  jak już dziś wiem mówi Bent Branderup – „stay up there” – czyli utrzymaj się w siodle. W czasie tego terenu kobieta spadła i złamała nogę. Tak. Przez sporą część swojego dzieciństwa utrzymywałam rodziców w przeświadczeniu, że na prawdę nie stykam się z niebezpiecznymi sytuacjami.  

Czemu opowiadam te historie? Bo wspomnienia z tych lat to dobra okazja do podzielenia się wieloma przemyśleniami. Po pierwsze z perspektywy czasu widzę jak wiele rzeczy się zmieniło w jeździectwie np. w kwestii podejścia do bezpieczeństwa, co daje nadzieję, że pewnie jeszcze wiele się zmieni, a jest co zmieniać. Po drugie, chociaż w tej chwili moja filozofia pracy opiera się na stopniowym realizowaniu zadań o różnym stopniu trudności, na które gotowy jest na danym etapie i koń i jeździec, to doskonale rozumiem chęć przeżycia pewnych rzeczy, czy dojścia do konkretnego poziomu umiejętności w jak Najszybszym czasie. Wiem, co znaczy chcieć coś poznać i doświadczyć. Jednak uważam, że nie warto narażać siebie i konia, kiedy ma się kogoś, kto poprowadzi proces edukacji w zrównoważony spokojny sposób. Kluczem do sukcesu w jeździe konnej jest cierpliwość, wybranie dobrego instruktora i zaufanie mu. Rozumiem, że czasem uczeń się niecierpliwi, jednak opanowanie podstaw na spokojnie w niższych chodach z wcześniejszym przygotowaniem ciała ćwiczeniami sprawia, że dzieje się magia. Jej nie można porównać z niczym. Wszystkie te przeżyte szaleństwa oddałabym za to, żeby szybciej poczuć tę harmonijną jedność z koniem. Pamiętam jak wiele lat czułam frustracje, ponieważ nie byłam w stanie znaleźć kogoś kto odpowie mi na nurtujące mnie pytania z dziedziny hippiki. Dzisiaj całe szczęście albo znam odpowiedzi, albo wiem gdzie szukać i chcę tą wiedzą dzielić się z innymi.   

Rekreacyjne realia tamtych czasów miały swoje plusy i minusy. Za plus uważam samodzielność, której uczono i w sumie cieszę się, że w dzieciństwie przeżyłam to na co nie pozwoliłabym już moim uczniom, czy dzieciom lub czego nie robiłabym teraz. Natomiast często spotykam inne opinie na temat jeździectwa z zeszłego stulecia. I tu poruszę pewien trudny temat. Nostalgiczne wspominiki o wielkości, umiejętności i wartości trenerów i instruktorów z tamtych lat to legendy, które można włożyć między bajki.  Często ludzie z kilkudziesięcioletnim doświadczeniem używają takich chwytów dla zatuszowania nawyków, przekonania o własnej nieomylności i tkwieniu w dawnych nawykach i schematach na czym cierpią i konie i ludzie. Te memiczne treści często budują pewnego rodzaju otoczkę gloryfikującą tak samo szkodliwe metody szkolenia koni końca ubiegłego tysiąclecia jak te, które powszechnie spotykamy dzisiaj w sporcie. Wiele osób zwraca uwagę na problemy, które spotykamy w olimpijskim przemyśle jeździeckim i stopień odwrażliwienia  sportowców, którzy używają różnego rodzaju wypięć i drastycznych metod szkoleniowych, które raczej nie były spotykane kilkadziesiat lat temu. Jednak wtedy nie było swobodnego przepływu informacji, więc też i wiedza o biomechanice ruchu i innych dziedzinach hippiki pozostawiała wiele do życzenia. A o pewnych sprawach nie wiedzieliśmy. Znam historię usłyszaną z ust świadka wydarzeń o zagranicznym trenerze olimpijskim, który przemocą zmuszał konia trzymanego większość czasu w zanieczyszczonym boksie do czegoś co miało być piaffem. Były też inne nieprawidłowości, które spotykamy też dzisiaj, jednak przynajmniej dziś dzięki internetowi możliwość zorientowania się w wielu tematach. I chociaż pojawia się w nim wiele błędnych informacji, to dużo łatwiej można znaleźć te właściwe, a kiedyś byliśmy zdani wyłącznie na to co dostaniemy na miejscu „analogowo”. Podam przykład. Do tej pory oczywiście można spotkać praktyki gdzie konie mają niedopasowany sprzęt, a jeźdźcom proponuje się jazdę na siodłach, które obcierają do krwi lub ustawiają ich ciało w bardzo szkodliwej fizjologicznie dla nich pozycji uniemożliwiającej prawidłowy dosiad, jednak dzisiaj można przynajmniej bez problemu znaleźć informacje